Ik gaf mijn knie steeds meer rust. Waarom werd traplopen dan steeds moeilijker?

Natuurlijk was ik naar de huisarts geweest. Bij het onderzoek kwam er geen duidelijke oorzaak naar voren. Volgens de huisarts konden mijn klachten passen bij beginnende artrose. Het advies was om pijnstillers te nemen en mijn been voorlopig niet te zwaar te belasten.

Ik hoorde vooral: voorzichtig doen. Ik wilde mijn knie tenslotte niet verder beschadigen.

Met pijnstillers lukte het soms om toch wat te doen. Zodra de pijn zakte, haalde ik boodschappen of maakte ik het huishouden af. Eindelijk kon ik even door.

Maar zodra ze uitwerkten, voelde ik mijn knie weer. Na een drukke dag leek de pijn soms twee keer zo hard terug te komen. Dan zat ik ’s avonds met mijn been omhoog en dacht ik: zie je wel, ik heb te veel gedaan.

Daarna kocht ik een kniebrace. Die zat strak om mijn been, maar gaf me tijdens het lopen niet genoeg steun. Op de trap hield ik de leuning nog net zo stevig vast.

Onderweg zakte hij ook steeds verder af. Ik moest telkens stoppen om hem omhoog te trekken. Bovenaan knelde hij, terwijl hij rond mijn knie verschoof. Uiteindelijk belandde hij in de kast.

Dus koos ik steeds vaker voor rust. Zolang ik zat, voelde ik minder pijn. Dan moest dat toch helpen? Alleen liep ik na het opstaan de eerste meters weer stijf en voorzichtig door de kamer.

Ondertussen sloeg ik steeds meer over. Als vrienden een wandeling voorstelden, vroeg ik eerst hoe ver het was. Een middagje winkelen zei ik af, omdat ik opzag tegen al dat lopen en staan.

Ik miste de gesprekken onderweg. Het samen lachen. Gewoon meegaan zonder dat mijn knie eerst bepaalde of het kon.

En daar werd ik bang van. Als ik nu al zoveel liet schieten, hoe zou mijn leven er over een paar jaar dan uitzien? Zou ik steeds vaker thuisblijven terwijl de rest op pad ging?

Na twee jaar wist ik niet meer wat ik nog anders kon proberen.

Tot een vriendin bij mij op de koffie kwam en iets vertelde waardoor ik anders naar al die rust begon te kijken.

We zaten aan de keukentafel toen ik moeizaam opstond om koffie bij te schenken.

“Heb je nog steeds zo’n last van je knie?” vroeg ze.

Ik knikte. “Ik geef hem zoveel mogelijk rust, maar na het zitten kom ik amper overeind.”

“Mijn man liep daar ook tegenaan,” vertelde ze. “Daarom zijn we gaan uitzoeken waarom bewegen zo belangrijk is voor je knie.”

Ze pakte haar telefoon erbij en we bekeken de uitleg samen.

Aan de uiteinden van de botten in je knie zit kraakbeen. Dat gladde laagje helpt de botten soepel langs elkaar te bewegen.

Net als ander weefsel heeft kraakbeen voedingsstoffen nodig. Normaal brengt je bloed die via bloedvaten naar de juiste plek. Maar in kraakbeen zitten geen bloedvaten.

Hoe krijgt het dan voeding?

Via het gewrichtsvocht: de vloeistof rond het kraakbeen. Vanuit dat vocht kunnen voedingsstoffen het kraakbeen binnendringen. Het helpt bovendien bij de smering van het gewricht.

Bij lopen wordt het kraakbeen afwisselend ingedrukt en weer losgelaten. Een beetje zoals een spons die je zacht indrukt en loslaat: daarbij verplaatst zich vocht. Die voeding stopt niet als je zit, maar beweging speelt wel een rol bij de verplaatsing van het vocht.

Ook helpt bewegen om je beenspieren sterk te houden. Precies de spieren die ik nodig had om uit mijn stoel te komen en de trap op te lopen.

Ik had mijn knie steeds meer rust gegeven, maar gebruikte daardoor ook mijn benen steeds minder. Nu begreep ik waarom rust alleen me niet hielp om weer makkelijker te lopen.

“Maar hoe moet ik dan beginnen?” vroeg ik. “Zelfs opstaan en traplopen doen al pijn.”

“Mijn man gebruikt nu een kniebrace die hem tijdens het lopen extra steun geeft.”

Ik schudde mijn hoofd. “Die heb ik al geprobeerd. Hij zakte af en op de trap hing ik nog steeds aan de leuning.”

“Maar deze kun je zelf afstellen,” zei ze. “Mijn man had eerst ook zijn twijfels.”

Ze liet me de brace op haar telefoon zien.

“Hij begon met een klein rondje door de buurt. Nu loopt hij weer mee naar het dorp en wandelen we samen op zondag. Laatst vroeg ík of we even op een bankje konden zitten, terwijl hij nog makkelijk verder kon.”

Dat wilde ik ook. Een wandeling afmaken zonder halverwege alleen naar huis te moeten.

“Laat die eens wat beter zien,” zei ik, terwijl ik dichter naar haar telefoon schoof.

De brace die haar man gebruikte, was de Orlana-kniebrace. Op haar telefoon bekeek ik wat deze anders maakte dan de brace in mijn kast.

Het begon bij de draaiknop. Daarmee span je de koordjes aan en stel je zelf af hoe stevig de brace rond je knie aansluit. Ik kon de aansluiting dus bijstellen, in plaats van steeds aan de stof te trekken.

Maar alleen strakker zitten was voor mij niet genoeg. Ik wilde steun voelen als ik op mijn been ging staan.

Aan beide kanten zitten verende stabilisatoren die zijdelingse steun geven, terwijl je je knie kunt blijven buigen. Rond de knieschijf zit een gelpad: een zacht kussentje dat helpt de druk daar te verdelen. De siliconen antisliprand helpt de brace op zijn plek te houden.

Ook het dunne ontwerp sprak me aan. Ik wilde hem onder mijn gewone broek kunnen dragen.

Nu viel het gesprek met mijn vriendin op zijn plek. Met ondersteuning wilde ik het bewegen weer oppakken. Door te lopen, wordt het kraakbeen afwisselend belast en ontlast en verplaatst zich gewrichtsvocht. Dat vocht levert voedingsstoffen aan het kraakbeen. Tegelijk gebruik je de spieren die je knie ondersteunen.

Ik had steeds geprobeerd mijn knie te beschermen door minder te doen. Nu zag ik een manier om mijn benen juist weer te gaan gebruiken.

Ik wilde weer met mijn man kunnen wandelen. Als deze brace me hielp om daarmee te beginnen, wilde ik hem proberen.

De 90 dagen geld-terug-garantie maakte die stap makkelijker. Die avond bestelde ik mijn Orlana-kniebrace.

Toen de brace binnenkwam, trok ik hem meteen aan. Ik draaide aan de knop tot hij stevig aansloot en liep een paar keer door de kamer. Ik voelde de steun rond mijn knie en kon hem gewoon buigen.

Daarna trok ik mijn broek eroverheen. De brace viel nauwelijks op.

Die middag vroeg ik mijn man of hij een klein rondje mee wilde. Maar bij de voordeur twijfelde ik toch weer.

“We houden het kort, hè?” zei ik. “Eerst even kijken hoe het gaat.”

We liepen tot het einde van de straat en weer terug. Onderweg lette ik nog op iedere stap. Hoe voelde mijn knie? Durfde ik erop te steunen? De brace bleef op zijn plek en ik kon rustig doorlopen.

Eenmaal thuis was ik vooral blij dat ik was meegegaan.

De dagen daarna liepen we hetzelfde rondje. Toen dat goed ging, namen we een straatje extra. Ik liep minder gespannen en zette mijn voet weer neer zonder me telkens schrap te zetten voor die volgende steek.

Ook thuis merkte ik verschil. Als ik opstond om koffie te pakken, liep ik makkelijker door. Op de trap hield ik de leuning nog vast, maar ik trok mezelf niet meer bij iedere trede omhoog.

Na een maand bracht ik de wasmand naar boven zodra de was klaar was. Pas boven besefte ik dat ik beneden niet eerst had staan twijfelen.

Al die tijd had ik gewacht tot mijn knie minder pijn deed voordat ik weer ging bewegen. Met de ondersteuning durfde ik klein te beginnen. Daardoor liep ik steeds vaker en gebruikte ik mijn benen weer meer.

Gaandeweg merkte ik dat ik makkelijker op gang kwam en minder pijn voelde tijdens onze rondjes. De uitleg van mijn vriendin bleef me bij: beweging had een functie voor mijn knie. Het was iets wat ik steeds meer had vermeden en nu weer rustig opbouwde.

Tegenwoordig loop ik weer met mijn man mee. We praten over wat we onderweg zien, in plaats van dat hij steeds vraagt of het nog gaat. Laatst waren we bijna thuis toen ik merkte dat ik het hele laatste stuk niet aan mijn knie had gedacht.

En als een vriendin vraagt of ik mee het dorp in wil, zeg ik weer: “Ja, gezellig.” Zonder meteen te vragen hoe ver we moeten lopen.

Dat had ik gemist. Mijn eigen huishouden doen. Samen naar buiten. Meegaan omdat ik er zin in heb.

Mijn wandelschoenen blijven niet meer ongebruikt bij de deur staan. Ik trek ze aan en ga mee.

Na alles wat ik al had geprobeerd, wilde ik niet opnieuw iets kopen dat ongebruikt in de kast zou belanden.

Met de 90 dagen geld-terug-garantie kon ik Orlana tijdens mijn eigen dagelijkse bezigheden proberen.

Ben je binnen die periode niet tevreden? Dan kun je de brace retourneren en krijg je je volledige aankoopbedrag terug.

Je hoeft het dus niet bij mijn verhaal te laten. Geef jezelf de tijd om het zelf te ervaren.